Zeynep Aslan Hişmioğulları, İzmir Şehir Hastanesi Aile Hekimliği Kliniği, İzmir, Türkiye e-mail: dr.zeynepaslan93@gmail.com

Uzamış Sarılık Tanılı Hastalarda Etiyolojik Nedenlerin ve İzlem Sonuçlarının Değerlendirilmesi: Restrospektif Kesitsel Araştırma

Öz

 Amaç: Uzamış sarılık, yenidoğanların polikliniklere en sık başvuru nedenlerinden biridir. Tüm yenidoğanların %2-15’ini, anne sütü ile beslenenlerin %40 kadarını etkiler. Ciddi bir patolojinin ilk belirtisi olabilmesi ve etiyolojinin belirlenmesi için yapılan tetkikler ve izlem sürecinin aileleri oldukça endişelendirmesi nedeni ile bu yenidoğanların izlemi dikkatle yapılmalıdır. Bu çalışmada, uzamış sarılık ile izlediğimiz yenidoğanlarda etiyolojik nedenler ve takiplerde uzamış sarılık süresi üzerinde etkili olabilecek faktörlerin belirlenmesi amaçlandı.

Yöntemler: Çalışmamızda Ocak 2017- Haziran 2019 tarihleri arasında Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniğine başvurmuş ve yenidoğan uzamış sarılığı tanısı almış 37 hafta ve üzerinde doğan term 112 yenidoğanın dosyaları retrospektif olarak değerlendirildi.

Bulgular: Sonuçlar değerlendirildiğinde; etiyolojik nedenlerin oranları sırası ile; geç tip anne sütü sarılığı: 63 (%56,3), ABO uygunsuzluğu: 17 (%15,2), Rh uygunsuzluğu: 6 (%5,4), idrar yolu enfeksiyonu: 11 (%9,8), G6PD enzim eksikliği: 7 (%6,3), konjenital hipotiroidi 5 (%4,5), sepsis: 3 (%2,7) olduğu saptandı. Bu çalışmada anne eğitim düzeyinin yüksek olması ve kilo alımının 30gr/gün üzerinde olmasının uzamış sarılığın daha erken düzelmesinde olumlu etkilerinin olduğu saptandı.

Sonuç: Uzamış sarılık çoğu kez iyi seyirlidir; ancak altta yatan ciddi bir hastalığın ilk belirtisi olabileceği için etiyolojinin belirlenmesi önemlidir. Anne sütü sarılığı en sık neden olsa da, anne sütü ile beslenme devam edilmelidir. I􀇚yi kilo alımının uzamış sarılıkta olumlu etkisi olduğu görülmüştür. Sadece anne sütü ile beslenen uzamış sarılıklı bebeklerin yeterli emzirme desteğine ihtiyaçları vardır.

Anahtar kelimeler: Bebek sağlığı, etiyoloji, sarılık, yenidoğan, uzamış sarılık           

Evaluation of Etiological Reasons and Follow-Up Results in Patients Diagnosed with Prolonged Jaundice: Retrospective Cross-Sectional Study

Abstract

Aim: Prolonged jaundice is one of the most common reasons for newborns to visit pediatric outpatient clinics. It affects 2-15% of all newborns and 40% of those who are exclusively breastfed. Since it can be the first sign of a serious pathologyand the examinations and follow-up process performed to determine the etiology cause great concern for families, thesenewborns should be followed up carefully. In this study, we aimed to determine the etiological causes in newborns wemonitored with prolonged jaundice and the factors that may affect the duration of prolonged jaundice during follow-up.

Method: In our study, the files of 112 term newborns born at 37 weeks and above who applied to the pediatric outpatient clinics.

between January 2017 and June 2019 and were diagnosed with neonatal prolonged jaundice were evaluated retrospectively.

Findings: When the results were evaluated; the rates of etiological causes were as follows; late type breast milk jaundice: 63 (56.3%), ABO incompatibility: 17 (15.2%), Rh incompatibility: 6 (5.4%), urinary tract infection: 11 (9.8%), G6PD enzyme deficiency: 7 (6.3%), congenital hypothyroidism 5 (4.5%), sepsis: 3 (2.7%). In this study, it was observed that high maternal education level and weight gain over 30 gr/day had positive effects on earlier recovery of prolonged jaundice.

Result: Prolonged jaundice often has a good course; however, since it may be the first sign of a serious underlying disease, it is important to determine the etiology. Although breast milk jaundice is the most common cause, breastfeeding should be continued. Good weight gain was observed to have a positive effect on prolonged jaundice. Babies with prolonged jaundice who are exclusively breastfed need adequate breastfeeding support.

Keywords: Infant health, etiology, neonatal, jaundice, prolonged jaundice.                                     

Dicle Med J  2026; 53 (2): 471-482

Doi: 10.5798/dicletip.1964779